Helsingborg - nabrzeże


Helsingborg - widok na duński Helsingor


Helsingborg- widok z twierdzy


Gdzieś na drodze do Östra Kullabergs naturreservat


Latarnia morska na Kulleberg


I moje absolutnie ulubione:  azjatycka dziewczynka na Kullaberg skale.
Jednym z piękniejszych dzieci jakie widziałam.

Pewnego dnia wzięliśmy nasz jacht


i popłynęliśmy w tropiki.


Spotkaliśmy tam naszego "ulubionego" doktorka


i człowieka wysokiego jak lampa uliczna.


Pojeździliśmy włoskimi drogami.


A na koniec skoczyliśmy na zakupy do Polski


Zagadka:
Skąd Podróżni wracali ?

na imieniny taką tobie utkałbym tkaninę:
W samym środku rozległe jezioro
nad jeziorem gwiazd modrych kilkoro



a na brzegu posępna olszyna.
Na olszynie nieruchome ptaki
a w zatoce zębate szczupaki.


Księżyc, noc i gwarliwa trzcina...




(oczywiście z Kroniki Olsztyńskiej K.I. Gałczyńskiego)

postanowiłam zostać stworzeniem wodnym. No to co, że z lekka upośledzonym
Najpierw trzeba było pływadło zawieźć nad wodę...


A potem było tak:

Pierwszy raz przy pełnym takielunku,
Biorę ster i trzymam kurs na wiatr. 
I jest jak przy pierwszym pocałunku –
W ustach sól, spienionej wody smak.

O – ho, ho! Przechyły i przechyły!
O – ho, ho! Za falą fala mknie! (ale fala!)
O – ho, ho! Trzymajcie się dziewczyny!
Ale wiatr, ósemka chyba dmie!





Krople mgły, w tęczowym kropel pyle
Tańczy jacht, po deskach spływa dzień.
Jutro znów wypłynę, bo odkryłem
Morze, jacht. żeglarską starą pieśń.

O – ho, ho! Przechyły i przechyły!
O – ho, ho! Za falą fala mknie! (o cholera!!)
O – ho, ho! Puszczajcie się dziewczyny!
Ale wiatr, ósemka chyba dmie!

Było upalnie, zielono i kwieciście. A pod nogami zamiast bruku- piach, mech i trawa.

 

 

 

Z Hunneberg wracając zahaczyliśmy o Venersborg...

...i o Trollhattan, gdzie mąż obowiązkowo zawlókł mnie na śluzy widziane już sta razy.
Tym razem patrzyliśmy z góry i jak zawsze czułam dziwne łaskotanie w dole brzucha i szept "skoczysz i..."

Trzeba się wybrać za miasto. tam gdzie kończy się asfaltowa ścieżka.

Popatrzeć z mostu na migoczącą rzekę i wypatrzeć zieloną mgłę na drzewach.

 

Przywitać się z przylaszczkami ...

... z rzeką ...

i z żolnkilami.

Znaleźć wymarzone miejsce na dom.

I posłuchać co brzozy mówią szelestem.  Posłuchać "jak bije olbrzymie, zielone serce przyrody" i położyć na serce "mech jak opatrunek".

Potem już można wrócić...

 

Z lotniska już było blisko do Nyköping, ktre leży nad Batykiem.  Więc pojechaliśmy pomachać braciom Słowianom...

I spotkaliśmy zapomniany rower.

Nad morzem spodziewaliśmy się gór piasku, a nie śniegu, ale cóż...Zima.

Wzdychając do lata zawróciliśmy do domu.
W zachodzącym słońcu, około 60km od domu odkryliśmy ruiny średniowiecznego klasztoru.

I urokliwe jezioro...

A słońce zachodziło czerwono - znak, że czeka nas kolejny, mroźne dzień.

Młody nie lubi latać do Polski przez Warszawę. Przez Gdańsk ostatnio są loty tylko z lotniska Skavsta koło Nyköping -270km od nas. Przy okazji odbierania go, zrobiliśmy sobie małą wycieczkę w poprzek Szwecji.
Wyjeżdżając mieliśmy na termometrze -18. I słoneczne niebo.

Asfalt był czarny, ale nam się zachciało bocznej drogi.

 

I odkryliśmy, że Göta Kanal i śluzy są nie tylko w Trollhättan.

 

Potem było jezioro Hjälmaren po którym mimo lodu kursuje prom - bo na wyspie Vinön ( ok. 4,5 km 2 powierzchni) mieszkaj ludzie.

 

Ale to nie był koniec atrakcji...